تاریخ نشر:18.09.2007

از: رزاق ویدی

به مزارت که بیایم

به مزارت که بیایم ،
   هزاران دسته ی گل را
             زنام هریک ما ،
                به پای گور خونین تو می نشانم
    واشکم را ،
          به پای هریک
              گلبن قبر تو می مانم

به مزارت که بیایم ،
        هرازان گفته ی نا گفته را
                   یک، یک برایت قصه می گویم
ز خون و آتش و مرگ
             ز رنج و غصه میگویم

چو رفتی ،
         امیر و آمران اش ؛
                 بیرق فتح  کابل برافراشتند
و بر تخت قبر ستان هر کوچه،
                                 لمید ند
و بر مرگ هزاران پیر و بر نا
                                 خندیدند

چو رفتی ،

            اژدهای قرن حاکم گشت بر شهرم
            به هر کوچه ، د یو جنگ می تاخت

            بجای آب ،
            خون در جوی ما ، ره یا فت

چو رفتی ،
            اهریمن آمد به شهر ما
                در خم هر کو چه ی این شهر
                                  قصابی افتتاح کردند
             و دکان فروش عزت مردم ،
                    در هر گوشه ی این ملک بنا کردند

چو رفتی ،
            دختران شهر مارا بی حجاب کردند
                         زفرق مادران ، چادر ربودند
                                 به جایش میخ پولادین نشاندند
                                           و مادر را به این صورت ستودند !

 چو رفتی ،
             ما هم هر یک ما،
                         به راه خویشتن رفتیم
تعهد ها و قول ما ، انگاری مجازی بود
و آن فریاد های مشت واحد ،
                            تو گویی صرف بازی بود

چو رفتی ،
           فضای گرم ما هم سرد و خنک شد
           و «ما» جایش برای « من» رها کرد
           سرود های یکی گشتن خاموش است
           نفیر خصم ا ثر کرد،
                                زهم ما را به چندین ره جدا کرد

 به مزارت که بیا یم ،
            من به آ ن توغ بلندش
                              بند بهروزی انسان وطن می بندم
و مراد مزرعه ی سوخته ام
                                                    از خدا می طلبم