پیام وطن - چهاردهمین سال شهادت دکتور نجیب الله




	رزا ق ( رحی) یکی بام است اینجا دو هوا چیست شبانگاهی ز گوری شکوه برخــــــاست که یـــــارب این تفرق را کــــی اراست درینــــــجا بستر این نـــــاروا چیست ؟ یکی بام است امـــــــا دو هوا چیست ؟ تو صاحب مـــــا گــــــــــروه مردگانیم همــــه از یک گـــــل و یک استخوانیم یکی را داده ای گـــــــــور خـــــموشی دگــــــــر را تــــــربت اینه پــــــــوشی یکی محـــــــروم لطف و عیش وبختی دگـــــر در گــــــــور دارد تاج وتختی درینـــــــجا فـرق غیر و اشنا چیست ؟ یکی بــــــام است اما دو هوا چیست ؟ من اینــــــــجا سالها خفتم بـــــه نیستی به زیر خـــــاک دور از شور و مستی همه تن سجده بـــودم من بــــــــــرایت حضور و خـــــــلوتـــــــــم در اقتدایت بـــراهت من ز جـــــــان و سر گذشتم تن عریــــــــــان از اخـــــــگر گذشتم دل از سنــــــگ ســاختم عصا ز اهن شـــــلاق و دره کوبیدم به هـــــــر تن نکردم نـــــــا رسایی در وفـــــــــایت سری چندی بـــــــریدم در رضـــایت نــــــه سر تنها که مــن دستان بـــریدم زن بــی پـــــــرده را پستان بــــــریدم ســــــر بـــی پــــــــرده را دستار دادم جــــــــزای ریش را بســــــــــیار دادم عــــــنان ریش مــــــردم دست من بود بهر سو ترس و وحشت زین رسن بود در مســــجد گــــشودم دیــــــگر و شام نبود هـــرگـــــز مــــــرا از یادت ارام گـــــریزان بــــودم از اغوش شیــطان زهرچــه جنس زن بـــودم گـــــریزان دعـــــــا کـــــردم بــــقای عــاشقان را بـــرهنه صورتان نـــــــو جـــــوان را قبای نــــــازکـــم جنس کـــفن بــــــود انیسم خـــــــادمــــــان سیمتن بـــــــود کــــنون در گـــــور خــاموشی اسیرم هـــــلاک نـــــــور چشمان صــــغیرم مـــــلایک شـــام و دیگر در کــــنارم نــــدارم مــــــن جـــــوابی شرمسارم گـــــــهی انـــــکر زند مشتی به فرقم گهی منکر کند در خــــشم غـــــرقــم گـــــــهی اتش نوازد استــــخوانــــــم گـــــــهی وجدان سوزد جسم و جانـم دلــــم تنگ است یــــارب بی قـرارم نـــه شمعی نــــه چــراغی بر مزارم چـــنان دورم ز لطف و رحـــمت تو نمیدانـــــم رمــــــوز حــــکمت تـــو تفاوت در رضایت ای خــــدا چیست ؟ یکی بام است اما دو هـــــــوا چیست ؟ یکی گور است اینجا سبز و گــــلپوش کشـــــیده نیکبخـــتی را در آغــــــوش چــــراغ افروزد اینجا مــــــاه هر شب مــــــلایک دارد اینــــــجا راه هر شب نــــــدیـــــدم تـــربتی اینــــــگونه ارام تـــــو گــــویی پیک مــه در سینه شام چـــه اسرار است در این کلبه خاک ؟ بــــهر سو عـــطر زلف دختر تـــاک حـــــضور انـــکر است و جام اینجا هــــــــزاران حور خوش اندام اینجا کشد منکر گــــــــهی دستی بسویش کی باشد یــــــارب انجا روبرویش؟ نگفتی ای خـــــدا کین آشنا چیست؟ یکی بـــام است اما دو هوا چیست؟ گذر گاهی نـــدیــــدم مثل این خاک مـــــلنگانش غــــزل در سینه چاک مسافــــــر هــــا دعــا بر دوش ایند بـــه عشق تــــــربت خـــاموش ایند تو گویی بحـر رحمت جوش اینجاست بهشت مـرد دریــــا نوش اینـــــجاست کسی مینا بـــه دوش اینـجا خمار است شراب و گور یارب این چه کار است؟ کسی از بـــــاده ســـوگــند شد مـــــحو کسی مـــدهوش کیف ســـجده ســـــهو کسی منبر بــــــه دوش افتاده در خـــــاک کسی محـــــراب ســـــازد سینه چـــــــاک شـــبانگاهــــــــــان کسی قــــــران بخواند سحــــــرگه افتاب سبــــحان بـــــخـــــواند غزلــــخوان جوی رحـــمت در مـــزارش نـــــجابت خــــــیمه ای زد در کنــــــارش جبین بــــر خـــــاک ســــــاید مــــاه اینجا کــــی باشد این گـــدا چــــــون شاه اینجا؟ چــــه حکمت دارد این تــــربت خـــــدایا چـــــو شاهـــــی می نوازی این گـــدا را نگفتی ای خـــــــــدا کین اشـــــنا کیست؟ یکی بــــام است امـــــــا دو هوا چیست؟ نــــــدا امـــــــد ز عـــــــرش لا مــکانی که ای غال تو هرگـــــــز این نـــــــدانی دریــــن تربت یکی مــــا را حبیب است سخن آهسته گــــــو کینــــجا نجیب** است بدان که بندگـــــی وارستـــــــگی هاست سراط المستقیم در ملـــــک دلــــــهاست تـــو آتـــــش کاشتی در آب و در گِــــل چراغ افروخـــــت او در بــــام هـر دل روا پـــــــــنداشتی هـــــــــــر نا روا را رضای حق شــــمردی این خــــــطا را تماشا کـــــردی «رقص مـــردگان» را جـــــهنم ساختی هــــــــر آشـــــــیان را بسوختی مکتب و اهل ســـخن ســـوخت بــه اوراق کتب هم نام مــــن ســـــوخت ولی او سینه را هـــر جــــا سپر کـــــرد بـــــــرای رحمت مــــن ترک سر کــرد نجــــــــابت نشه ای در کــــام او بـــــود شـــــراب عشق مـــــن در جـــام او بود بساختم تـــــربتش را دامـــــن طـــــــور بـــــپای دار رفت او مــــــثل منــــصور اگـــــــر منصور هردم نــــام مـــن گفت ولـــی او هـــر نفس حب الوطــــن گفت چه تفریق است و اینجا چه عجیب است؟ اگـــر دانــــی کـــه این گور نجیب است ختم