www.payamewatan.com
 

 

 

صفحۀ اصلی

 

تاریخ نشر:16.03.2008

این پارچه شعر را استاد خلیلی سال ها قبل به مجسمۀ بودا هدیه کرده بود.

استاد خلیل الله خلیلی

 

تـا کجــا در کهنه طـاق قـــرن هــا                             بـــــا تــن خسـتـه بپـــا استـــاده ای

تـا بکی خاموش و مبهوت و حزین                            در دل ویــــرانــه هـــا استـــاده ای

تـــا کجـــا ای عبرت لیـل و نـهار

نســـلها از چشــم تــو گم گشته انـد                             در خـــلال کینه هـــا و جنگ هـــا

کــــاروانـــها کـــاروانـها نــاپـدیــد                             در دل ایــن دره ها این سنگ هـــا

لیـــک تـــو استــاده یکپــا استــــوار

آبگــــون سیــاره هــا از آســــمان                              در شگـفت از روزگارت مانده انـد

رودهـــا در سیـنه هــای کوهسـار                              داستـانها از شـــکوهـت خوانده انـد

تـــو بـرهنــه مــانـده در پایان کـــار

یـــــاد ایــامـــی کــه از آوازه ات                              گــوش این گردنده گردون کر شده

خـــازن ایــن معبــد نیـــلی رواق                              بـــا قد خــم هر سحر خــم تر شدی

تـــا کنــد گــوهــر به پــای تو نثــار

یـــاد ایــامی کــه می آمد زچیــن                               شــــال زرتــــار جـــهان آرای تــو

مـــی فــرستـادند از اقصای هنــد                               تـــا جـــداران مفــــرش دیبـای تــو

تـــا نبــاشـد بـر ســر راهـت غبــار

آن خجستـه روزگــاران ای دریغ                               درشکنج و چیــن گیتی شد نــــهان

هــم قـدر رویاند نکبت از زمیــن                              هـم قضـا بــارید سنـگ از آســمان

جـای گل ســرزد ز باغ عیش خــار

ای کـهن معبــود سنگین تن دگـر                              پایه های عرش تو لرزان شـــــده

دیگر آن خورشیـد اقبال و شکوه                                در ورای ابــرهـا پنـــهان شـــــده

چـرخ تاریک و زمین گــردیده تــار

شمع اقبـال تو گــردیـده خمــوش                               معبـــد امـــید را در بســـته انـــــد

نقـش تقدیر تو واژون کرده انـــد                               وان طلسم بخت را بشکسته انـــــد

دیــده نـــا بینـا و تن گردیده خــــوار

در دل ایــن کوهســارهــولنـاک                                زیــر ایـن افــراشتــه طـــاق کهــن

درچـه می بینی که استـادی بپــا                                ازکه می ترسی که نگشایی دهـــن

با کـیت صلحســت و با کی کارزار؟

آدمــی این بت تراش بت شکـن                                خـــود بتان بتراشد و خود بشــکنـد

گاه ساید بنده سان سر بر زمیـن                                گـــاه خود کوس خــدایی می زنـــد

گـــه تراشــد بنـده گــاهی کــردگــار

دیده ای کاندر جهان رنگ وبـو                                 زندگـانی بت شکستن بت گریــست

گـه ستـم بردن گهی کردن ستـم                                 کـار ما فـرماندهی فـرمان بریــست

یک نفــس شـادی و صد دم سوگــوار

یک دمک بنشین که از رنج سفر                              خســـته و مـجــروح تب دار آمــدی

ای مســافر از دیار سال و مـــاه                                انــــدکی بنشیــن که بیمــــار آمـــدی

هم دلت تنگ است و هم جسمت فـگار

آمــدی ای رهسپـــار عصرمــــا                                آمـــــــدی از راه بــــس دور و دراز

بـــازگو ای رهنــورد دیــرپـــای                               بـــــازگو آن قصـــه های جـــانگـداز

فــــــاش کـــن رازنــــــهان روزگـــار

بـــازگو آخر چه دیدی در جهان                                در جـــــهان رنـجــــها آزار هـــــــــا

بـــازگو دیگرچه دیدی بـــازگــو                               از جــــــهان واژگـون کردارهـــــــــا

زیـــن جهـــان زین رنجهــای بی شمار

بشنو از من ای مسافر بازگـــرد                                کاین جهان میدان کشتار است و بـس

مــعنــی آزادی و صــلح بشـــــر                               در کتــاب عصر پیکـار است و بـس

خیره شو بـر حرف حرفش چشـــم دار

جنگ معبود است و معبود است جنگ                        نوع انســـان می پـــرستـــد جنگ را

آن ســــلاح کهنــه را بنـــــموده نــــــو                        کرده نـــــذرش بینـــش و فرهنگ را

دیـــن انســـانست اکنـــون گیـــــرو دار

ای کـهن معبود گرداری تــو نیز                               آلـــه ای بـــر کشتــن نــــوع بشــــــر

پای بیرون نه ازین طاق خـراب                                تــــا پرستنـدت بشـــــر بـــــار دگــــر

جــــان دهند انــدر قــدومت بنــــده وار

کهنه شد فرسوده شد مفلوک شـــد                              بـــرکش از تن آن نگــارین جـامه را

کس نمی خواند دگر در آب شوی                              حــرفــــــهای آن خــــــدایی نــامه را

جـــــــامۀ نــــو نامۀ نــو تـــر بیـــــار

بــــازگرد ای رهنــورد راه بیـــن                              در دل ان سنگـــــها شــــو در حجاب

رو بپـــوش از جلوه گـــاه دیـــدما                             چشــــم بنــــد از نورمــــاه و آفتـــاب

تـــــا نگیـــرد خـــاطرت از ما غبـــار

نــــاشناس موقف انســــانی انـــــد                             این قـــــمر آوارگــــان چــــرخ گـــیر

جســـته انــد از دور نور اختــران                              کـشتــه از نــــزدیک انــــوار ضمــیر

آســــمانـــش روشـــن امـا سینـه تــــار

عشــق درد و مهر مرد و مردمی                              غــــوطه در دنیـــای خـــود داریـم ما

دســت و پای عقل در زنجـیر شد                               بــــــا همه دانـــش جنــــون داریـم ما

از رهی دیــــوانـــه خــود را دور دار

 

 

 

   بازگشت به صفحۀ اصلی