|
||||
|
تاریخ نشر:03.12.2009 |
||||
|
سنجرغفاری استراتیژی جدید اوباما چالش سیاسی است یا راه نجات؟ رئیس جمهور اوباما چند تربوز را در یک دست گرفت دریافت یک را حل قابل قبول برای مردم امریکا و متحدین که چرا فرزندان شان در افغانستان به قربانی فرستاده میشوند اوباما را وادار به این ساخت تا استراتیژی جدید را پیشکش مردم خویش، نطامیان و جامعه جهانی نماید. شکست امریکا در جنگ افغانستان حتمی بود. مگر دیده شود استراتیژی جدید به قول کارشناسان امور سیاسی– نظامی کدام نوع تاکتیک جدید امریکا جهت نجات خویش از عواقب بعدی حضور نظامی و فشار شدید جنگ و مقاومت القاعده و طالبان در افغانستان و منطقه و فارغ امدن از بحران اقتصادی در امریکا و فشار روز افزون که نارضایتی های مردم کشورش را چگونه مهار خواهد توانست، میباشد. عملیات نظامی امریکا با یورش قوت های نظامی متحدین ناتو بخصوص انگلیس، فرانسه و المان به شدت سرسام اور با شعار نابودی کامل هسته تروریزم بین المللی القاعده و طالبان و محو کامل مواد مخدره اغاز یافت. حادثه سپتامبر 11 محور اساسی و عامل عمده تصمیم و اغاز عملیات نظامی و حضور امریکا و متحدین را به منطقه عیار ساخت. حوادث هشت سال خونین برای امریکا و متحدین منجمله مردم افغانستان بدون نتیجه بوده، برعلاوه اینکه کدام دستاورد نداشت، شعار اغاز عملیات را عملی نساخته هدف این عملیات را هم افشا ساخت. حرکت دروغین و فریبنده ناتو در منطقه که متحد امریکا جهت رسیدن به اهداف استراتیژیکی اسیای میانه، روسیه، پاکستان، ایران و چین داشتند زبان زد عام و خاص گردید و از جانبی سیاست های دورنگی انگلیس - پاکستان در مبارزه علیه القاعده و طالبان، محافظت و حمایه از رهبران شان، تمویل و دوباره مسلح ساختن تندروان طالب و القاعده، فرستادن شان در جنگ علیه اهداف امریکا و متحدین، تحت فشار قرار دادن حکومت کابل راه را برای موجودیت قوت های امریکا در رسیدن به هدف تنگ ساختن تا امریکا را بسوی شکست حتمی سوق بدهند. چونکه قبل از حادثه سپتامبر 11 انگلیس و پاکستان به همکاری طالبان تحت پوشش نظامیان پاکستانی در جنگ با نیروهای ائتلاف شمال تحت قومانده احمدشاه مسعود به سرحدات اسیای میانه رسیده بودند. تنها 10 % خاک تحت کنترول جبهه شمال و 90 % ان تحت کنترول طالبان و نظامیان پاکستانی قرارداشت. حضور نظامی امریکا، شکست رژیم طالبان، عقب نشینی قوت های نظامی پاکستان از سرحدات اسیای میانه (شمال افغانستان) و اتحاد مشترک جبهه شمال با نیروهای نظامی امریکا در جنگ علیه طالبان، اشتراک اتحاد شمال در عدم حضور نماینده طالبان در اجلاس بن و تشکیل حاکمیت بعد از سقوط رژیم طالب با اشتراک رهبران ائتلاف شمال در کابل همه وهمه عقده های بود که پاکستان و طالبان طی هشت سال گذشته از امریکائیان گرفتند. امروز امریکا متوجه گردیده است که چه باید کرد؟ استراتیژی جدید را جهت ختم بحران و نجات خویش از بازی های اینده توسط پاکستان و متحدینش را روی دست گرفته است. تفاهم با کشور بزرگ هندوستان که شامل یک استراتیژی دائیمی همکاری های منطقوی میگردد، از جانبی با پیش برد اهداف سیاسی و اقتصادی با کشور بزر گ چین، رسیدن روی یک توافق سیاسی - نظامی - اقتصادی و استراتیژی مشترک در حل بحران موجوده افغانستان و منطقه با فدراتیف روسیه، اتحاد مشترک جدید همکاری های منطقوی با کشور المان و فرانسه شامل ساختن دو کشور در موفقیت های استراتیژیکی در کشورهای اسیائی بخصوص ایران اسیای مرکزی اروپای شرقی، کشانیدن کشورهای اروپای شرقی در مبارزه نظامی علیه القاعده و طالبان در منطقه، توافق روی ایجاد یک بلو چستان بزرگ و مبدل شدن شان به پایگاه دائمی نظامی امریکا در منطقه تکمیل اهداف بعدی ناتو در وجود خلح سلاح اتومی و ذروی کشورهای پاکستان و ایران با تشکیل یک حاکمیت معتدل اسلامی در افغانستان با اشتراک تماماً اقوام و ملیت ها به حمایه مالی و سیاسی کشورهای همسایه (روسیه، چین، هندوستان، امریکا و متحدین) با یک خانه تکانی در پاکستان و پاکسازی تماماً تندروان القاعده و طالبان مرحله اول استراتیژی ختم گردیده و در مرحله دوم بازی جدید استراتیژ یکی منطقوی اغاذ میگردد. روی این منظور احتمال فرستادن نیروهای بیشتر نظامی امریکا و متحدین و بروز درگیری های خونین بیشتر از امروز و کشانیدن اتش جنگ در اکثریت مناطق مرزی افغانستان با کشورهای همسایه چون ایران پاکستان اسیای میانه چین و هندوستان دوراز تصور نخواهد بود.
|
||||
|
email:
payamewatan@yahoo.com |
||||
