دریڅه
نن مې ،
زړه نیولی
او په رګونو کې مې
د وینو پر ځای
بڅرکې جاري دي
نن مې روح ستومانه دی
او د خپګان پر مفهوم ښه پوهېږم
نن حتی،
د هغې پانې پر نهیلۍ پوهېږم
چې ، له څانګې لویږي
او لاره ویان پرې
بی پروا تېریږي
زړه مې ،
د غوټیو پر تښتېدلو څېرو سوځي
چې ، له ډنګرو پښو نه یې
د ایمان مزي تښتي
زه ،
د بڼ له تنهایۍ وېرېږم
چې ، مرغیو ترې نه کډه کړې
سین ته خپه یم
چې ، په څپو کې یې
د اوښتلوشیمه پاتې نه ده
او ، کبانوته
چې ، رګونوکې یې
وینې کنګل شوې دي.
زما پر کوڅې ، زړه سوځي
چې د بې کسۍ اوږده شپه یې مخ کې ده
او له دروازونه یې
د باور رنګ الوزي
زه ،
د صفر په څېر
د حقیقت او باور تر منځ نړېدلی یم
او ، آسمان مې هره شېبه
پر سر را ټیټیږي.
شېبې ټمبلې دي
او د دریڅې نړۍ تنګه ده
او ته یواځې په کې
د رنګونو د اعدام مراسم وینې
او یو سپین کفن
چې له تا ،
د سا ایستلو ، حقیقت پټوي.
آه ،
کاشکې چې ،
د حقیقت په مفهوم نه پوهېدی
کاشکې چې ، مفهوم
د هستۍ پر پاڼه نه زېږېدی
او وجدان ،
یوه صندوقچه وای
چې ، تشه کړی دې وای
او بیا دې ،
د یوه ماشوم ،
پر متیازو مینځلې وای
موږ د میزونو پر سر
او د کاغذونو پر مخ
خپلې ، هیلې کرو
موږ ،
د پلاستیک جوړولو به کارخانه کې
د پسرلي لمړۍ ورځ لمانځو
موږ ، کاڼه شوي
موږ ، هر څه هیروو
موږ ، سرګردانه
خدازده څه لټوو ؟
آه ،
څه نیکمرغي ده ؟!
هغوی چې باید خپلې څېرې
د ډنډونو پر ولاړو او ورستو اوبو
وویني
او د خپلو دروازو پرسر
د بدکاره ښځو لوحې ووهي
هغوی چې
د هرې دروازې مخې ته
پر یوځي
او ، پر هر خره زین وهي
زموږ د پېغلو د هندارو ،
غوره مېلمانه دي.
څومره مې زړه غواړي
چې ، خپلې سترګې او غوږونه وتړم
کله چې اورم یو پلار
د ږیرې پر چاړه باندې
د یوې ماشومې نجلۍ ، نس څیروي
څو،
یوه بدغرمه نطفه وباسي ترې
او رسوايي یې
د خپل غرور ، په هدیره کې خښ کړي.
څنګه مې له سیوري ونه شرمېږم ؟
څنګه ،
د ضدلۍ پر مخ فلسفه ولولم ؟
څنګه غره ته وګورم ؟
چې زه ترې تاریخ او جغرافیه زده کوم
کله چې وینم
زموږ ،
د عقل او پوهې مدعیان
چې ځانونه ، جامع الکمالات
او قاضی القضات ګني
او خدای ورته
پر دغو فضایلو برسیره
د لیکلو همت هم ورکړی
د خپلو کتابونو وزن
د مړو پر سرونو
او د شمال او جنوب ،
پر تیږو تلي.
زه د تاریخ پر پاڼو
چې د رسولانو د مشق تختې دي
د ځمکې د بدمرغۍ
او د روح د ورستېدو
انځور وینم.
زما ځواني ، چې د باغ
لوڅېدوته پاتې کیږي
د انتظار او مینې
پر شېبو تړل شوې
او کوټه مې ،
چې دیوالونه یې ،
شېبه ، په شېبه را نږدې کیږي
ماته ،
د وروستۍ پوښتنې ځواب وایي.
زه ، پر مرګ باور نه لرم
خو آیا ،
ژوند په خپله ،
هغه هټۍ نه ده چې
موږ ،
هره ورځ ترې
د ځان د پانسۍ کولو
رسۍ رانیسو ؟!
دا کوڅه څه نومیږي ؟
چې پر تړلې دروازې ختمیږي
او یواځې پرې
د تېرېدو په محال
زموږ ، په ذهن کې
د ژوند احساس تکراروي ،
او زموږ د موجودیت مفهوم
د تیږو پر ذهن لیکي.
افسوس چې تیږې ،
ژبه نه لري
او همیشه غلې دي
او یواځې دې ته جوړیږي
چې د چا سر
او یا زما د کوټې
دریڅه پرې ،
په نښه شي .
(«کله چې لمر د خدای ایتونه لولي»)
حنیف بکتاش - کابل