۶۲
با روی نکو و لب
و جوی و مل و ورد
تا بتوانم عیش و طرب خواهم کرد
تا بوده ام و باشم و خواهم بودن
می خورده ام و میخورم و خواهم خورد
چې نګار وي شنه
ویاله وي او سره می وي سره ګلونه
د ګلرخ ساقي له لاسه نوشوم به ډک جامونه
چې مې نوم وي په هستي کې چې ژوندی پر دنیا ګرځم
ما څښلي دي څښم یې تشوم به ډک خمونه
