دهیلو جنازې

څنګه نه راتلو ته بهانې درځي
هره ورځ پلمو پسې پلمې درځي

ووځه له کوره بدرګه یې کړه
کلي ته داوښکو قافلې درځي

شعر ته مې دخدای مقام کې کښیناستې
ځکه سر په سر در ته سجدې درځي

خال دې پیره دار شونډو ته کښیناوه
اوس به اموخته څنګه دشپې درځي

پوه چې په مرموز، رموز دمینې یې
چل درته ځوانۍ کې دزړې درځي

ګورم دزفاف شپه چې در یاده کړم
غرونو دسینو کې زلزلې درځي

مینه چې ځلمۍ شوه ځلمیتوب لاړه
خانده چې دهیلو جنازې درخي

پاک ساته «کماله» دا لانونه یې
وایي دزړه کورته پښتنې درځي