د خپریدو تیټه / تاریخ نشر:24

(رحی)

گنج گران

فتنهء نیست درینجا که دل از ما ببرد
موج این شعله محال است که دریا ببرد

فارغ از شور جنون کیست که از منزل درد
ستمء ابله تا بستر صحرا ببرد

مگر از سینهء مجنون نفسی جوش کند
تا که هنگامهء زنجیر به لیلا ببرد

مرغء بی بال کجا زحمتء پیغام کشد
مگر این گنج گران را پرء عنقا ببرد

عاشقی نیست نهالء لبء دریای هوس
کز پی هر تپشی سجده به سرما ببرد

عشق انست که چون گریهء یوسف به سجود
خواب از دیدهء مخمورء ذلیخا ببرد

تاکه تصویر به ساغر نه فتد از رخء یار
چیست یک جرعه شرابی که خم از جا ببرد

گر خمستان دلی خون شود از جوش (رحی)
رنگ از باده ونیرنگ زمینا ببرد .

   کورپاڼه | صفحه اصلی  

email: payamewatan@yahoo.com