|
براتعلی فدائی هروی
ای زن، ای
مظهر مـردان دلـــیـر!
ای
ســروبـــرازنــدهً بـاغ وطـن، ای زن!
وی شمع
فروزندهً هــرانجـمن ، ای زن!
ای
طـــــایـــرافتاده بــدام محــن، ای زن!
بگشای پروبال
وقفس برشکن ، ای زن!
هرغنچهً
بشگفته بطــرف چـمن از توست
هر لاله که
روئیده بدشت ودمن از توست
آزادگی
مـــــرد زبـــــند رســن از تــوست
ای مادر گلگون
کفـــنان وطـــن، ای زن!
از گلشن دامان
تو بشگفته به صـــدرنگ
گلهای کمال
وهــــنر و دانــش وفــرهنگ
امروز زبهر تو
چـــرا عــرصـه بــودتنگ
در پنجهً
بیدادگـــر واهــــرمـــن، ای زن!
چون مرغک بی
بال وپر،ای بانوی افغان!
افـــتاده به
دام خطــــــر، ای بانوی افغان!
آواره به
کـــوه وکــــمر، ای بانوی افغان!
مستــــــغرق
گـــــرداب بــلا وفتن ای زن!
امروز زهــــر
عاطــــفه مـحروم توئی تو
در ورطـــهً
هـــرفاجــعه مظــلوم توئی تو
در بند
ســــتم بـــندی محکــــوم توئی تو
از ضربت چـوب
ولگد آزده تن، ای زن!
با آنکه تــو
خــود مظـهر مــردان دلیـری
پنــهان به پس
ابـــر چـوخورشید منیری
تا چــند
بــسر پــنجـــهً بــیـداد اســـیری؟
با غـصه و
اندوه شدی مقــترن ای زن!
اطفال ترا
جامه و پــیرایــه بـه تن نیست
بیمار
تــراچاره بجــزگــور وکـفـن نیست
از بهر توجز
لخت جگرقوت تــن، نیست
ای گرسنهً
مضطروعریان بدن، ای زن!
غمخـوارملل
بسکه شده کـور وکر امروز
افسانـه شده
نــام حـقــــوق بـــشر امروز
جــزنــام ازو
نیـست بگـیتی خـــبر امروز
گرهست خبرنیست
بجزمکروفن ای زن!
بــرمــرد وزن
ملــت ما آنچــه جــفا رفت
از روس نرفت
آنچـه زهمسایهً مــا رفت
زان کـوردلان
عاطـــفه ورسم وفــا رفت
دیگرتو مزن
چاک بتن پیرهـن، ای زن!
وحشی صفتان
حمله براین خانه نمودند
از خانۀ مــا
آنچــــه که دیــدـند ربـــودند
برلانهً
مـرغــــان چـــمــن زارغــنـودند
صدقافلهً کرگس
وزاغ وزغن، ای زن
بستــند در
دانــش و فــرهنــگ بــرویت
آواره نمودند
به هــر بــرزن و کـویــت
کــردند
رهـــا تیــرجــفا بسکه بسویــت
گفتند تو و
گوشهً بیت الحزن، ای زن!
بــرخــیز و
زفــریاد جهان را توخبرکن!
وزنعرهً
مــردانه تو گوش همه کر کن!
کاخ ســتم از
آه و فــغان زیــروزبرکن!
این است پیام
من وختم سخن،ای زن!
|
