|
||||
|
د خپریدو تیټه / تاریخ نشر:20.07.2010 |
||||
|
افغانستان -- کابل به سلسله کنفرانس های نه چندان موفق بین المللی، اینک کابل بتاریخ ۲۹ سرطان ۱۳۸۹ مطابق ۲۰ جولای ۲۰۱۰ مهماندار کنفرانس بین المللی است که گفته میشود به آن از ۳۹ وزیر خارجه ۱۵ معین و ۱۲ هیات نماینده گی از هفتاد کشور جهان دعوت بعمل آمده است. درین کنفرانس ها حمایت مالی از پروسه ی باز سازی افغانستان،دولتمداری خوب، مبارزه بر علیه فساد اداری٬ کشت ـ پروسس ـ قاچاق مواد مخدره و مخصوصآ در آخرین کنفرانس آن در لندن مذاکره و تفاهم با طالبان و حزب اسلامی حکمتیار محور بحث های ان را تشکیل میداد که کنفرانس کابل هم مخصوصآ مسله امنیت وتفاهم با طالبان را به حیث محور کار خود در نظر گرفته است. این کنفرانس با سناریوی جداگانه و اهداف متفاووت، و این بار «جنگ هفتاد ملت را» زیر نام منافع ملی شان پیش روی خود دارد، که هرکدام حق را در تآمین منافع خود میبینند و منافع افغانستان برای شان ارزش ثانوی دارد. دیدگاه ها و عملکرد های مسلط بر کار کنفرانسهای متذکره، که تآثیرات آن در نتائیج این کنفرانسها مشهود است نشان میدهد که سیاستها و اهداف مطروحه بیش از هر چیز ازمعامله با اشخاص و گروه ها صدمه دیده٬ تلاشها و امکانات مالی جامعه جهانی به هدر رفته است. ما به این عقیده ایم که هرگونه رفتار و اقدام سیاسی اگر بر رشد اقتصادی، توسعه ی پایدار،تآمین امنیت، حمایت از توسعه و نهادینه شدن دموکراسی٬ جامعه مدنی،حکومت قانونمدار با سیاستها و ترجیحات ملی، رعایت حقوق بشر و کنوانسیونهای بین الملی اتکآ نداشته باشد٬ کمترین تبعات و عواقب آن معامله بر سر آزادی، منافع ملی، حقوق و مطالبات دموکراتیک مردم است. اگرتلاش ها برای حفظ منافع گروپی و تعهدات نا مشروع دیگر موفق شود تا حاکمیت دولتی را حاکمیت ملی جا زند این مسله در کاهش هرچه بیشتر اعتماد مردم بر دولت و در نتیجه تداوم و تعمیق بحران جاری تآثیرات مستقیم از خود بجا میگذارد و اصل احترام ورعایت حاکمیت ملی افغانستان را به سطح معامله با حاکمیت دولتی سقوط میدهد. بر همین مبنی تلاشهای آشکاری در جریان است تا مصالحه ملی را از مفهوم وسیع، گسترده وملی آن تهی نموده به مفهوم معامله با طالبان، حزب اسلامی حکمتیار وحقانی برای توسعه پایه های دولت برای تحقق پروژه های ستراتیژیک غیر افغانی در برابر جهانیان مطرح نماید. در واقع تلاش بعمل میآید تا با استفاده ازین فرصت کنفرانس کابل به «مرجع مشروعیت بین المللی» عزایم (آی اس آی) مبدل ساخته شود. . سرگردانی جهان برای جستجوی منابع تروریزم در داخل خاک کشور و «امحای آن» آنهم در وضیعت که منابع تمویل، تربیه و تجهیز آن برای هیچ کسی پنهان نیست، حلقه دیگر این پروژه را به نمایش میگذارد. سیاستهای اقتصادی که فرصتهای برای توسعه پایه دار، رشد و ترقی را با تآسییس شرکت های کوچک ترویج دهنده ی فرهنگ استهلاکی به هدر داد عملآ به شکست مواجه گردیده است. ما در حالیکه از سرمایه گذاری های با دورنما حمایت وبر آن تآکید مینمایم از تبدیل ثروت ملی افغانستان به وسیله معاملات هوشدار میدهیم. منابع ثروتهای زیر زمینی کشور برای جلوگیری از غارت آن باید در کنترول دولت جوابده قرار داشته باشد. مردم افغانستان حاتم بخشی های ثروت ملی خویش را در ازای حمایت خارجی از حکومتها هرگز نمی بخشند. این کنفرانس باید به حل مسایل و پرابلمهای افغانستان متمرکز ساخته شود٬ افغانستان وسیله معاملات پنهانی برای «حل» مسایل و از ان جمله مسایل «کشمیر» و «بیت المقدس» نیست. کنفرانس کابل یکبار دیگر دولتمردان کشور را در برابر این سوالات قرار داده است که افق دید شان تا کجاست، ازین امکان جهانی چه میخواهند و آیا میتوانند در میان انگیزه ی تبلیغ شده ی کنفرانس کابل و نتائیج حاصله از آن توازن بوجود آورند ؟ حمایت مردم در گرو پاسخ به این سوالهاست، در غیر آن زراد خانه هیچ امپراتوری تا هنوز نتوانسته است اراده ملت ها را درهم کوبد و این تجربه بیش از هر گوشه جهان در افغانستان مثالهای روشن دارد. ما به تمام نیروهای ملی ـ مذهبی، ترقیخواه ووطنپرست مراجعه مینمایم: وضیعت کنونی متقاضی اتخاذ مواضع مشترک در مقابل نیروهای قهقرائی جنگ طلب و مافیای گوناگون است، تردد در پاسخ برای ضرورت اتخاذ وحدت عمل،ولو موقت، به تقویت مواضع نیروهای قهقرایی می انجامد. بخاطر داشته باشیم که نه زمان قابل بازگشت است ونه اشتباهاتی ازین قماش قابل جبران.
|
||||
|
email:
payamewatan@yahoo.com |
||||
